ჟაკ ლაკანმა კარტელის, როგორც ასოციაციის ფარგლებში ფუნქციონირებადი სტრუქტურული (და ამავე დროს მასტრუქტურირებელი) ერთეულის შექმნის გადაწყვეტილება 1964 წელს, პარიზის ფორიდიანული სკოლის დაფუძნების წელსვე მიიღო. ლაკანის ამ სადამფუძნებლო აქტის მიზანი იყო იერარქიული და რიგიდული ბიუროკრატიული სისტემისაგან თავის არიდება, რომელიც იმ დროისათვის საერთაშორისო ფსიქოანალიტიკურ ასოციაციაში მოქმედებდა. კარტელი უნდა ყოფილიყო სამუშაო ორგანიზმი, რომლის ფარგლებშიც ყველა წევრი იქნებოდა თანასწორი და აქტიური, ე.ი. ჯგუფს მეტრის, მასწავლებლის გარეშე უნდა ეფუნქციონირა. კარტელი ლაკანის მიერ იყო წარმოდგენილი, როგორ მცირე და ჰორიზონტალურად (ე.ი. არა იერარქიულად) ფუნქციონირებადი მცირე ასოციაცია სკოლის, ასოციაციის ფარგლებში.

კარტელის სტრუქტურა: ერთი კარტელის ფარგლებში მუშაობს 3-5 ადამიანი და პლიუს ერთი. 3/5+1. პლუს ერთის ფუქნცია არ არის არც ხელმძღვანელის, მასწავლებლის, ან მეტრის როლის შესრულება, არამედ ჯგუფის მუშაობის სტრუქტურაცია, ჯგუფის ფორმალური ასპექტების დაცვა და მუშაობის ფასილიტაცია.

კარტელი იკრიბება განსხვავებული სიხშირით. თითოეული წევრი განსახორციელებელი სამუშაოს ნაწილს იღებს საკუთარ თავზე იმ საერთო თემასთან მიმართებით, რომლის ირგვლივაც შეიკრიბება კარტელი (თეორიული კონცეპტი, ფროიდის ან ლაკანის, ან სხვა რომელიმე ავტორის სადამფუძნებლო ტექსტი, კლინიკური ან თეორიული პრობლემა დაკავშირებული ეპოქასთან, კულტურასთან და ა.შ).  კარტელი არ არის საკლასო ოთახი ან საუნივერსიტეტო აუდიტორია სადაც ერთი ასწავლის და სხვები უსმენენ. კარტელი ლაკანიანურ ასოციაციაში ჯგუფის ყველა წევრს თავისუფალი მუშაობისა და სამუშაოს წარდგენის საშუალებას უნდა აძლევდეს. პლუს ერთი სუბიექტი თვალყურს ადევნებს ჯგუფს, რომ ის არ ტრანსფორმირდეს ლექციად ამ სიტყვის საუნივერსიტეტო გაგებით. 1 ან 2 წლის მუშაობის შემდეგ კარტელი წარადგენს სემინარს, მოხსენებას, ტექსტს პუბლიკაციისათვის, რათა გააცნოს პუბლიკასა და კოლეგებს შესრულებული სამუშაო.