ვიდეო სემინარები

მომხსენებელი: გიგლა გონაშვილი ანოტაცია: ანტონენ არტო და შიზოფრენიის ენა როგორც ამბობენ, ანტონენ არტოს გვიანდელ ნაწერებში ჩნდება შიზოფრენიული ენა: მაგალითად, ის გლოსოლალიები, რომლებიც ამოიფრქვევა დელირიუმით გაჟღენთილ აზრთა მდინარებაში. ფროიდი ამბობდა, რომ შიზოფრენის სხეული ერთგვარი „სხეული-საცერია“, და შესაბამისად, პაციენტი განიცდის ფიზიკურ ვნებულობას იმ სიტყვებისგან, წარმოთქმებისგან (ფონემებისგან), რომლებიც მის დასვრეტილ სხეულში აღწევენ. ფრანგი ფილოსოფოსი, ჟილ დელეზი მიიჩნევს, რომ ამ ტანჯვის პასუხად შიზოფრენი არტო წარმოთქმებში გაჟღერებულ ყოველგვარ საზრისს (sens) ანადგურებს და მის ადგილას ე.წ. „უორგანო სხეულს“ (Corps sans Organes) წარმოშობს. ამ ანალიზის საპირისპიროდ, ფენომენოლოგი ჟაკობ როგოზენსკი ცდილობს გვაჩვენოს, რომ არტოსეული გლოსოლალიების მიზანი არა დევიტალიზებული სხეულის, არამედ სინგულარული, განუმეორებელი ენის (ჰაპაქსის ანუ ერთეულ-თქმულის) წარმოშობაა, რომელიც გაუძალიანდება და გაარღვევს ცნობიერების დაუძლურებულ კადენსს და, ამასთანავე, მოახდენს წარმომთქმელის სახელის ხელახალ ჩაწერას სიმბოლურ წესრიგში, ანუ შეეცდება ლაკანისეული ჩამორთმეულობის (forclusion) შემობრუნებას (de-forclusion). მომხსენებელი: გიგლა გონაშვილი გიგლა გონაშვილი (1990) არის ტულუზას ჟან ჟორესის და ვუპერტალის ბერგიშე უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორი (2024). მისი ნაშრომი ანტონენ არტო და ფილოსოფია: განცდილი აზრი ეძღვნებოდა ფრანგი ხელოვანისა და მოაზროვნის ანტონენ არტოს ფიგურას მეოცე საუკუნის ფრანგულ ფილოსოფიაში (მაგალითად, დერიდასა და დელეზის კომენტარებში), ისევე, როგორც მისი შემოქმედებიდან განცდილი აზრის (pensée vecué) ცნების გამოყვანას. გიგლა გონაშვილის სამაგისტრო ნაშრომი ინტერმიტენტური დრო: იდენტობის პრობლემა ედმუნდ ჰუსერლთან და მარსელ პრუსტთან (Intermittierende Zeit. Das Identitätsproblem bei Husserl und Proust) გამოქვეყნებულია 2022 წელს სერიაში libri virides Band 39.

მომხსენებელი: გიგლა გონაშვილი ანოტაცია: ანტონენ არტო და შიზოფრენიის ენა როგორც ამბობენ, ანტონენ არტოს გვიანდელ ნაწერებში ჩნდება შიზოფრენიული ენა: მაგალითად, ის გლოსოლალიები, რომლებიც ამოიფრქვევა დელირიუმით გაჟღენთილ აზრთა მდინარებაში. ფროიდი ამბობდა, რომ შიზოფრენის სხეული ერთგვარი „სხეული-საცერია“, და შესაბამისად, პაციენტი განიცდის ფიზიკურ ვნებულობას იმ სიტყვებისგან, წარმოთქმებისგან (ფონემებისგან), რომლებიც მის დასვრეტილ სხეულში აღწევენ. ფრანგი ფილოსოფოსი, ჟილ დელეზი მიიჩნევს, რომ ამ ტანჯვის პასუხად შიზოფრენი არტო წარმოთქმებში გაჟღერებულ ყოველგვარ საზრისს (sens) ანადგურებს და მის ადგილას ე.წ. „უორგანო სხეულს“ (Corps sans Organes) წარმოშობს. ამ ანალიზის საპირისპიროდ, ფენომენოლოგი ჟაკობ როგოზენსკი ცდილობს გვაჩვენოს, რომ არტოსეული გლოსოლალიების მიზანი არა დევიტალიზებული სხეულის, არამედ სინგულარული, განუმეორებელი ენის (ჰაპაქსის ანუ ერთეულ-თქმულის) წარმოშობაა, რომელიც გაუძალიანდება და გაარღვევს ცნობიერების დაუძლურებულ კადენსს და, ამასთანავე, მოახდენს წარმომთქმელის სახელის ხელახალ ჩაწერას სიმბოლურ წესრიგში, ანუ შეეცდება ლაკანისეული ჩამორთმეულობის (forclusion) შემობრუნებას (de-forclusion). მომხსენებელი: გიგლა გონაშვილი გიგლა გონაშვილი (1990) არის ტულუზას ჟან ჟორესის და ვუპერტალის ბერგიშე უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორი (2024). მისი ნაშრომი ანტონენ არტო და ფილოსოფია: განცდილი აზრი ეძღვნებოდა ფრანგი ხელოვანისა და მოაზროვნის ანტონენ არტოს ფიგურას მეოცე საუკუნის ფრანგულ ფილოსოფიაში (მაგალითად, დერიდასა და დელეზის კომენტარებში), ისევე, როგორც მისი შემოქმედებიდან განცდილი აზრის (pensée vecué) ცნების გამოყვანას. გიგლა გონაშვილის სამაგისტრო ნაშრომი ინტერმიტენტური დრო: იდენტობის პრობლემა ედმუნდ ჰუსერლთან და მარსელ პრუსტთან (Intermittierende Zeit. Das Identitätsproblem bei Husserl und Proust) გამოქვეყნებულია 2022 წელს სერიაში libri virides Band 39.

იოანე ჯიბლაძე გახლავთ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის მაგისტრი (2022). სამაგისტრო ნაშრომი — „ყურის ლაბირინთებში: ნიცშე(ს) ქალ(ებ)ი“ — ცდილობს ნიცშეს ფილოსოფიაში ქალის საკითხის, ქალის „მეტაფორის“ (როგორც ჭეშმარიტებისა და სიცოცხლის მეტაფორის) წაკითხვას, მის „დასტურმყოფელ“ ინტერპრეტაციას და იმ შესაძლო პოლიტიკურ (ფართო აზრით) „იმპლიკაციათა“ მოხილვას, რომელიც შეიძლება მისგან გამომდინარეობდეს. სწორედ ამ მეტაფორის გავლით, ნაშრომი ცდილობს ნიცშეს ფილოსოფიის იმ დაუძლეველი ჰეტეროგენულობის წარმოჩენას, რომელიც არას გზით ანებებს თავს რაიმე სახის სისტემატიზაციას, „წარმოჩენას და ხაზგასმას იმ სირთულეების და, ხანდახან, შეუძლებლობებისა, რომლებიც, როგორც ბედისწერა და შემთხვევითობა, აჩრდილივით თანსდევს ნიცშეს (სახელ(ებ)ის) წაკითხვას.“ სემინარის ანოტაცია: ნარცისიზმის ფროიდისეული თეორიის კვალად, ლაკანი ცდილობს ეს ცნება კიდევ უფრო განავითაროს, განავრცოს, თავისებურად წაიკითხოს თუ თარგმნოს და, გარკვეულწილ, კიდეც გადაა-სხვა-ფეროს. იგი ყურადღებას ამახვილებს ფროიდის Zur Einführung des Narzißmus-ში გამოთქმულ დებულებაზე, რომ მე, ეგო, მხოლოდ მოგვიანო წარმონაქმნია და თავდაპირველად სულაც არ არსებობს; ლაკანისეული „სარკის სტადიაც“, გარკვეულ წილად, ამის ერთგვარი „გამოსახულებრივი წარმოდგენაა“. მაგრამ ლაკანი კიდევ უფრო დიდ ყურადღებას უთმობს საკუთრივად ნარცისიზმის მითს, — შეგვეძლო გვეთქვა, — უფრო პირდაპირად, უფრო სიტყვასიტყვითად კითხულობს და იგებს მას და მასში განჭვრეტს სარკის სტრუქტურას, რომელიც მთელ გამას ირეკლავს სიყვარულისა და სიძულვილის, სიცოცხლისა და სიკვდილის, აგრესიულობისა და თბილი გრძნობების და ა.შ., რომელთა სხივიც პირველად, თავის მხრივ, სწორედ სარკის სტრუქტურის გავლით, მე-ს არათვითიგივურობაში (და მისი გავლით) გარდატყდება; არტურ რემბოს კალამქვეშ გაცხადებული ჭეშმარიტების გავლით, — რომელსაც ლაკანი თავადაც ციტირებს, — რომ « Je est un autre », „მე არის სხვა“. ეს მოხსენება უმთავრესად სწორედ სარკის ამ სტრუქტურაში ჩახედვის მცდელობა იქნება.

მომხსენებელი: იოანე ჯიბლაძე ფილოსოფოსი იოანე ჯიბლაძე გახლავთ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის მაგისტრი (2022). სამაგისტრო ნაშრომი — „ყურის ლაბირინთებში: ნიცშე(ს) ქალ(ებ)ი“ — ცდილობს ნიცშეს ფილოსოფიაში ქალის საკითხის, ქალის „მეტაფორის“ (როგორც ჭეშმარიტებისა და სიცოცხლის მეტაფორის) წაკითხვას, მის „დასტურმყოფელ“ ინტერპრეტაციას და იმ შესაძლო პოლიტიკურ (ფართო აზრით) „იმპლიკაციათა“ მოხილვას, რომელიც შეიძლება მისგან გამომდინარეობდეს. სწორედ ამ მეტაფორის გავლით, ნაშრომი ცდილობს ნიცშეს ფილოსოფიის იმ დაუძლეველი ჰეტეროგენულობის წარმოჩენას, რომელიც არას გზით ანებებს თავს რაიმე სახის სისტემატიზაციას, „წარმოჩენას და ხაზგასმას იმ სირთულეების და, ხანდახან, შეუძლებლობებისა, რომლებიც, როგორც ბედისწერა და შემთხვევითობა, აჩრდილივით თანსდევს ნიცშეს (სახელ(ებ)ის) წაკითხვას.“ სემინარის ანოტაცია: 1914 წელს დაწერილ ტექსტში — Zur Einführung des Narzißmus, ფროიდი ერთგვარ შესავალს იძლევა ნარცისიზმის ცნებისათვის; განსაზღვრავს სიყვარულის ნარცისულ და არა-ნარცისულ ტიპებს, მოფარგლავს ცნების საზღვრებს; რაც მთავარია: ერთიანი ლოგიკის სისტემაში აქცევს მას. მაგრამ შენარჩუნდება კი ეს მწყობრი ლოგიკა „ტექსტთან ახლო“, „ჩაწვრილმანებული“ წაკითხვისას?! ეს მოხსენება შეეცდება ნარცისიზმის შესახებ ფროიდისეული დისკურსის, მისი ტექსტის, შეძლებისადგავარად ახლო წაკითხვით გამოააშკარაოს, თავად ფროიდის ტექსტთა შინაგან ლოგიკაშივე ამოიკითხოს და აჩვენოს, მიუთითოს იმ ამბივალენტობაზე, ორჭოფულობასა და წინააღმდეგობაზე, იმ დაუძლეველ გადაუწყვეტელობაზე, რომელიც ამ ერთი შეხედვით მყარი და მტკიცე, ურყევი ლოგიკის აუღელვებლობის მიღმა ფორიაქობს და წრიალებს. ამდენად, მოხსენება შეეცდება (სარა კოფმანის სიტყვებით რომ ვთქვათ): ათქმევინოს ფროიდს რაღაც უფრო მეტი ან სხვა, ვიდრე იგი სიტყვასიტყვით ამბობს, თუმცა კი რომ მისი წაკითხვა ფროიდის სწორედ, და მხოლოდ, სიტყვასიტყვით საზრისს ეფუძნება.

კარტელის წევრები: ანკო პირველი, მაია მინაშვილი, ელენე ბარამიძე, გიორგი ჭანტურია, გვანცა ბარბაქაძე

კარტელის წევრები: ანკო პირველი, მაია მინაშვილი, ელენე ბარამიძე, გიორგი ჭანტურია, გვანცა ბარბაქაძე

სემინარების ციკლი: „ფსიქოზების ფსიქოანალიტიკური კლინიკა და თეორია - ჟაკ ლაკანის III სემინარი „ფსიქოზები“ (1955-1956 წ)“ სემინარებს გაუძღვება ქართული ფსიქოანალიტიკური სივრცის ერთ-ერთი დამფუძნებელი ოლივიე დუვილი და ასოციაციის ფარგლებში გამართავს 6 სემინარს 1. გარემოებები, რომლებიც წინ უძღვოდა ჟაკ ლაკანის მე-3 სემინარის „ფსიქოზები“ დაბადებას - ლაკანის პირველი თეორეტიზაციები ფსიქოზის შესახებ 2. მიმართება აღმნიშვნელსა და ფორკლუზიის ცნებას შორის ლაკანთან - შენიშვნა ბოდვის შესახებ 3. პარანოიული ბოდვა 4. მენტალური ავტომატიზმების (გაეტან კლერამბო) ფსიქოანალიტიკური მნიშვნელობები 5. სხეულის საკითხი ფსიქოზში და დაბრუნება დანიელ-პოლ შრებერთან 6. განსხვავება ფსიქოტურ დისოციაციასა და „ისტერიულ სიგიჟეს“ შორის სასემინარო ციკლის არგუმენტაცია: უბრუნდება რა ლაკანი საკუთარი სადისერტაციო ნაშრომის ცენტრალურ საკითხს (ფსიქოზი, პარანოია) ის ანვითარებს მოძღვრებას სუბიექტის შესახებ, რომელიც მარკირებულია აღმნიშვნელითა და ენით. ამ კონტექსტში ლაკანი ცდილობს დიდი კლასიკური ნოზოლოგიების ხელახლა გააზრებას, მაგალითად დისოციაციური ფსიქოზისა და ფსიქოზის დისოციაციის გარეშე, კერძოდ კი მელანქოლიის ბოდვითი ფორების. ფსიქოზების ხელახალი გაგება და წაკითხვა ლაკანის მიერ შესაძლებელს ხდის გავიგოთ, ერთის მხრივ ის თუ რა წარმოადგენს ნევროზის მთავარ ორგანიზატორს, ხოლო მეორეს მხრივ გავიაზროთ აშლილობები, რომლებიც ოიდიპოსური ფუნდამენტისა და სტრუქტურის დეზორგანიზაციის შედეგს შეიძლება წარმოადგენდეს. სემინარების განმავლობაში მომხსენებელი ხშირად შეიძლება დაეყრდნოს საკუთარ კლინიკურ პრაქტიკას. გარდა სუბიექტთან დაკავშირებული კლინიკისა და ფსიქოპათოლოგიისა, ჩვენ არაერთხელ შევეხებით ფსიქოტური ბუნების, ან ერთი შეხედვით ფსიქოტური ბუნების ფენომენებს პოლიტიკასა და კულტურაში დრო: სემინარები გაიმართება 6 კვირაში ერთხელ პარასკევს 21:00 საათზე თბილისის დროით სემინარი ტარდება ფრანგული ასოციაცია Espace analytique -ის მხარდაჭერით. ბატონი ოლივიე დუვილი არის ფსიქოანალიტიკოსი, ანთროპოლოგი, ასწავლის ფსიქოანალიზსა და ფსიქოპათოლოგიას Paris Nanterre-ისა და Université de Paris-ს უნივერსიტეტებში, ფსიქიატრიის განვითარების ასოციაციის საპატიო წევრი, პარიზის ფსიქოანალიტიკური ფორმაციისა და ფროიდიანული კვლევის ასოციაციის წევრი (Espace Analytique), ევროპის ფსიქოანალიტიკური ფონდაციის სამეცნიერო კომიტეტის წევრი, საფრანგეთის ანთროპოლოგთა ასოციაციის საპატიო წევრი, ფრანგული საპატიო ლეგიონის ორდენოსანი, ასოციაცია ქართული ფსიქოანალიტიკური სივრცის დამფუძნებელი. 300-ზე მეტი სტატიისა და რამდენიმე წიგნის ავტორი. სემინარზე დასწრება თავისუფალია. უზრუნველყოფილი იქნება სინქრონული თარგმანი. Conférencier: Olivier Douville, Membre fondateur d'Espace Géorgien pour la Psychanalyse, Membre d'Espace Analytique, Membre d’honneur du Collège international Anthropologie et Psychanalyse

ბატონი დავით შერგალაშვილი გახლავთ ნოველისტი, ისტორიკოსი, მთარგმნელი და ესეისტი ავტორი კრებულისა "სიმინდის მარცვლებით შემოსაზღვრული ქვეყანა" მთარგმნელი ისეთი ავტორების როგორიცაა ლორენცო კიეზა, კირკეგორი და სხვა

გიგა მამინაშვილი არის ფსიქოპათოლოგიის დოქტორი, ფსიქოანალიტიკოსი, ფსიქოთერაპევტი. დიდროს უნივერსიტეტის ლაბორატორიის „ფსიქოანალიზი, მედიცინა და საზოგადოება“ მკვლევარი; პარიზის ფსიქოანალიტიკური ფორმაციისა და ფროიდიანული კვლევის ასოციაციის წევრი (Espace Analytique)