კლიფორდ გირცის ინტერპრეტაციული ანთროპოლოგია კლიფორდ გირცი კულტურის სემიოტიკურ განმარტებას გვთავაზობს - მაქს ვებერზე დაყრდნობით, იგი კულტურად მიიჩნევს ადამიანების მიერ გაბმულ მნიშვნელობათა ქსელს, რომელშიც ის თავად გაეხლართა (Geertz, 1973). გირციანული კულტურის ანალიზი არ არის დაფუძნებული ექსპერიმენტულ მოდელზე, ნაცვლად ამისა, ორიენტირად აღებულია ინტერპრეტაცია, რომლის მიზანი კულტურული მოვლენების „გაჯერებული აღწერაა“ (“thick discription”) [1] . სოციალური მოვლენები მოთავსებულია კულ

ბავშვის მშობლების საწოლში დაძინება ქართულ რეალობაში  გავრცელებული პრაქტიკაა. როცა მშობლებს სხვადასხვა სირთულეების გამო შვილი თერაპიაზე მოჰყავთ, მალევე ირკვევა, რომ უმეტეს შემთხვევაში, მას დედასთან სძინავს, ცოლქმრულ საწოლში. ფსიქოანალიტიკური დისკურსი ამ შემთხვევაში ინტერესდება, რას ნიშნავს ეს ადგილი ბავშვის ფსიქიკურ ეკონომიაში და რა ადგილს იკავებს ბავშვი მშობლების ფანტაზმში. ძილი არ არის მხოლოდ ფიზიოლოგიური აუცილებლობა, ის არის მოცემულობა, სადაც სხეული, ფანტაზმი და სურვილი ერთ

ფემინურობის საკითხი ფსიქოანალიზში არ წარმოადგენს იდენტობის მარტივ მახასიათებელს, იგი არ ემთხვევა „ქალურობის“ სოციო-კულტურულ მნიშვნელობას და არც სქესობრივ ანატომიაზე დაიყვანება. ქალისათვის ფემინურობა არ არის უბრალო მოცემულობა, არც დედისგან ხდება გადმოცემა, ის ყალიბდება შინაგანი კონფლიქტების, დანაკარგების, ანტაგონიზმებისა და ოიდიპალური ტრიანგულაციის გზით. ფსიქოანალიტიკური პერსპექტივიდან ფემინურობა უკავშირდება სუბიექტის პოზიციას სურვილის, კასტრაციისა და ტკბობის მიმართ და უკავია