ფროიდი და მისი მნიშვნელობა ლაკანი საკუთარ სწავლებას გასული საუკუნის 50-იან წლებში იწყებს  ფროიდის ტექსტებთან დაბრუნების მოწოდებით და ამავე დროს ემიჯნება ეგო-ფსიქოლოგიას. მისი მიზანია ფროიდიანული აღმოჩენისა და ფროიდის შემოქმედების ხელახალი გააზრება, ზოგიერთ შემთხვევაში ლინგვისტიკისა და ანთროპოლოგიის, ისევე როგორც სტრუქტურალიზმის პრიზმიდან. სწორედ ამ მიზეზით დასაწყისისათვის ვისაუბრებ  ფროიდიანული აღმოჩენის მნიშვნელობაზე ჩვენი პროფესიისა და კვლევის ობიექტის დაფუძნების საქმეში და

ფსიქოანალიზში ქალი და ქალური ტკბობის საკითხი, ერთ-ერთი ფუნდამენტური საკითხია. თუ ფროიდი ქალურ სექსუალობას ბნელ კონტინენტად შერაცხავს, ლაკანი ქალური ტკბობის საკითხის განხილვას გვთავაზობს. ქალური სექსუალობის მსგავსად, ქალური ტკბობის საკითხიც არანაკლები ბუნდოვანებით გამოირჩევა. ლაკანი ქალისა და ქალური ტკბობის საკითხს ძალიან საინტერესო კუთხით წარმოაჩენს და ამბობს, რომ სიტყვა „ ქალი“, დიდი ასოთი არ იწერება . „La femme n’existe pas“ - იტყვის ის სემინარში Encore [1] . ლაკანის ამ თეზ

შესავალი : სუბიექტის ჩამოყალიბების პროცესი და სიმბოლურ წესრიგში მისი ინტეგრაცია ფსიქოანალიზის ფუნდამენტურ საკითხს წარმოადგენს. რა სტრუქტურულ დანაკლისს გულისხმობს ენაში შესვლა და რა პირობებში ხდება სუბიექტის ჩართვა სოციალურ და კულტურულ ჯაჭვში? ჟაკ ლაკანის სუბიექტის თეორიის გააზრება ამ საკითხების და შესაბამისად, ორი საკვანძო ცნების - ალიენაციისა და სეპარაციის ღრმა ანალიზის გარეშე შეუძლებელია. ნაშრომში „ლაკანიანური სუბიექტი“ (The Lacanian Subject) , ბრუს ფინკი ახდენს ამ ოპერაციე