ფსიქოანალიზის წვლილი ფსიქოზების კვლევის საქმეში, ისევე როგორც ფსიქოანალიზის გავლენა ფსიქიატრიაზე მთელი მეოცე საუკუნის განმავლობაში ქმნის ფასდაუდებელ თეორიულ და კლინიკურ მემკვიდრეობას, რომლის გაზიარების, ათვისებისა და ტრანსმისიის გარეშე ფსიქიატრიისაგან მხოლოდ და მხოლოდ ნეირობიოლოგიურ მოდელზე ფუნქციონირებად, მხოლოდ ფარმაკოინდუსტრიის ამარა დარჩენილ დარგს მივიღებდით; ფსიქოზების დეტერმინაციის ფსიქიკური კაუზალობის შესახებ ყოველგვარ თეორიას მოკლებულ სფეროს, რომელიც დღეს ერთის მხრივ ნეირომეცნიერებების, ხოლო მეორეს მხრივ სოციალური უზრუნველყოფისა და ფსიქიკური ჯანმრთელობის მენეჯმენტის პროგრამების მიერ თითქმის სრულად არის ანექსირებული. ფსიქოანალიზი ფსიქოზების სიღრმისეული კვლევის სათავეებთან დგას მეოცე საუკუნეში. ზიგმუნდ ფროიდი, მელანი კლაინი, ფერენცი, აბრაჰამი, განსაკუთრებით ინგლისური სკოლა მთლიანად და საფრანგეთში ჟაკ ლაკანი ფსიქოზების ფსიქოანალიტიკური კვლევის პიონერებს წარმოადგენენ. მათი მოღვაწეობა ქმნის კლინიკური გამოცდილების საუკუნეზე ხანგრძლივ მემკვიდრეობას, ისევე როგორც ფსიქოზების შესახებ ფუნდამენტური შრომების, პუბლიკაციებისა და კვლევების წარმოუდგენლად მდიდარ მასალას. ფსიქოზების სტრუქტურალისტური ანალიზისა და გაგების გარეშე შეიძლება ითქვას, რომ ფსიქოანალიტიკური კვლევები არასრულფასოვანი იქნებოდა. ახალგაზრდა ფრანგი ფსიქიატრი და ფსიქოანალიტიკოსი ჟაკ ლაკანი 20-იანი წლებიდან სწორედ ფსიქოზების კვლევით მოდის ფსიქოანალიზში და 1955 წელს,  ცნობილ მე-3 სემინარს „ფსიქოზები“ ამ ურთულეს საკითხს უძღვნის. ლაკანისთვის ფსიქოზი არის სტრუქტურა, დიდი ფსიქიკური სტრიქტურა, სრულიად განსაკუთრებული ფორმით ორგანიზებული აღმნიშვნელთან, ენასთან, ოიდიპოსთან და მამის კანონთან, მამის ფუნციასთან მიმართებით. ბავშვთა ფსიქოზების ცნება, ან ინფანტილური ფსიქოზების ფსიქოანალიტიკური კონცეფცია განუყოფელ კავშირშია არა მხოლოდ ბავშვთა ფსიქოპათოლოგიასთან, არამედ ფსიქოზებთან ზრდასრული პაციენტების შემთხვევაშიც. 

ასოციაცია ქართული ფსიქოანალიტიკური სივრცის საზაფხულო სკოლა 3 დღის განმავლობაში 26-28 ივნისს ქალაქ ქობულეთში სწორედ ამ ურთულესი საკითხების ირგვლივ გააერთიანებს კოლეგა ფსიქოლოგებს, ფსიქოანალიტიკოსებს, ფსიქოთერაპევტებს და ყველას ვისაც პირდაპირ თუ ირიბად შეიძლება ჰქონდეს შეხება ფსოიქოზთან (ბავშვებთან მოზარდებთან თუ ზრდასრულებთან), როგორც არა მხოლოდ დიდ ნოზოლოგიურ ერთეულთან ფსიქიატრიაში, არამედ როგორც ფსიქიკური ფუნქციონირებისა და ყოფიერების სრულიად განსაკუთრებულ და უნიკალურ ფორმასთან ადამიანთან.