შესავალი   ფსიქოანალიზის ისტორიას, როგორც წესი, 1900 წლიდან - „სიზმრების ინტერპრეტაციიდან“ - ითვლიან. აღნიშნულ ნაშრომში ფროიდი სიზმარს უყურებს ნევროტიკებთან კლინიკური გამოცდილებიდან მიღებული ცოდნის პრიზმიდან და, ალბათ, შეიძლება ითქვას, რომ მისი აზროვნება პიროვნებაზე და ფსიქოპათოლოგიაზეა მიმართულა. თუმცა ფროიდის ამბიციები მხოლოდ ამ ორი ინტერესით ვერ შემოფარგლებოდა. 1913 წელს ფროიდი გამოსცემს გარდამტეხ ნაშრომს, როგორც ფსიქოლოგიისთვის ასევე ეთნოლოგიისთვის, „ტოტემი და ტაბუს“, რომ

ნაშრომში „ტოტემი და ტაბუ“  (1913/2022) ფროიდს მოჰყავს ორი მაგალითი, პირველი ინგლისელ ანთროპოლოგ ფრეიზერს ეკუთვნის, მეორე კი მისივე კლინიკური პრაქტიკიდანაა აღებული:  მაორის ბელადი საჭმლის მომზადებისას ცეცხლს სულის შებერვით არასდროს აჩაღებს. ითვლება, რომ მისი სუნთქვა წმინდაა და ცეცხლს ძალას გადასცემს. ძალა ცეცხლიდან ქვაბზე გადავა, ქვაბიდან საჭმელზე, საჭმლიდან ადამიანზე, რომელიც ამის შედეგად დაიღუპება. ფროიდის გადმოცემით, მისი პაციენტი ქმარს სთხოვდა, რომ ნაყიდი ნივთი გადაეგდო, რ

ფროიდი თავის 1926 წლის ნაშრომში სახელწოდებით „ინჰიბიცია, სიმპტომი და შფოთვა“ მიმოიხილავს როგორც ობსესიური ნევროზის წარმოშობის ეტიმოლოგიას, ასევე მისი სიმპტომების ფორმაციას. დაწყებული 1894 წლიდან, ფროიდმა ობსესიური ნევროზის, როგორც ცალკე ნოზოლოგიურ ერთეულის დახასიათება დაიწყო. ამ პერიოდიდან მოყოლებული, ის სხვადასხვა თეორიას ავითარებს და აზუსტებს ამ ნევროზის წარმომავლობას. სხვადასხვა წლებში, საუბრობს როგორც მემკვიდრეობით, ასევე ტრავმატულ და ადრეული ბავშვობის აქტიურ სექსუალურ გა