სტატია განიხილავს ჟაკ ალენ მილერის მოსაზრებას [1] ინტერპრეტაციის სირთულესთან დაკავშირებით ლაკანის ბოლო სწავლებებში რეალურის კონცეპტის პრობლემატიზაციიდან გამომდინარე. ანალიზის მიზანი ფსიქოანალიზი რეალობაა, თავისი მოთხოვნიდან, პროფესიიდან და ადამიანის ტანჯვიდან გამომდინარე, და სანამ ეს არსებობს ამას ეჭქვეშ არავინ აყენებს, რასაც ვერ ვიტყვით ფსიქოანალიტიკური კონცეპტების ეჭქვეშ დაყენების ფაქტზე, რომელსაც ხშირად აქვს ადგილი. ფსიქოანალიზის ნამდვილი არსი ამ ფუნდამენტური კონცეპტების

ომები მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში და განსაკუთრებით ომი უკრაინაში, პოპულიზმი, რადიკალურ მემარჯვენეთა დისკურსის აღზევება, რელიგიის დაბრუნება წარმოსახვით, პარანოიულ და ხშირად ბოდვით-ჰალუცინატორულ ღერძზე, ბოდვითი და ფსევდომეცნიერული კონსტრუქტებისა და კონცეფციების პროპაგაცია და ურყევი რწმენა მათ ჭეჭმარიტებაში, მათი გავრცელება სოციალური ქესელებითა და მედია საშუალებებით, პროპაგანდის საკითხს მთელი სიმწვავით აყენებს, პროპაგანდის, რომელიც  წარმოადგენს ენობროვ ფორმაციას და კონსტრუირებულ

მდედრობითი სუბიექტის სექსუაციას იმ ავტორებზე დაყრდნობით განხვიხილავ, რომლებმაც ამ საკითხზე მსჯელობაში მნიშვნელოვანი ნაბიჯები გადადგეს. ესენია ფრანგული ფსიქოანალიზის სკოლის წარმომადგენლები ფრანსუაზა დოლტო, ჟაკ ლაკანი და ზიგმუნდ ფროიდი. სანამ უშუალოდ მდედრობითი სუბიექტის სექსუაციაზე გადავალთ, მნიშვნელოვანია განვმარტოთ რას მოიაზრებს სიტყვა „სექსუაცია“ მისი წმინდად ფსიქოანალიტიკური გაგებით, რადგან ხშირად ეს სიტყვა მცდარად არის გაიგივებული სექსუალობასთან და მის ბიოლოგიურ კომპონენტ