ულრიხ ზაიდლი (Ulrich Seidl) თანამედროვე ევროპული კინოს ერთ-ერთი ყველაზე პროვოკაციული და თანმიმდევრული ავტორია, რომლის ნამუშევრები სისტემატურად იკვლევს იმ ზონებს, რომლებიც ჩვეულებრივ კულტურულად ჩახშობილი, ან უხერხულად მიჩნეულია - რელიგიური ფანატიზმი, სექსუალობა, სხეულთან დაკავშირებული სირცხვილი, ძალაუფლების დინამიკა და ყოველდღიური ცხოვრების სიმბოლური სიცარიელე. ზაიდლის კინო ავსტრიული კინემატოგრაფიის იმ ტრადიციას განეკუთვნება, რომელიც დაკავშირებულია ცივი დაკვირვების ესთეტიკასთ

კლინიკურ პრაქტიკაში ძალიან ხშირად ვისმენთ პაციენტებისგან ჩივილებს იმის შესახებ, რომ მათუჭირთ უყვარდეთ და პატივს სცემდნენ პარტნიორს (მაგალითად, მეუღლეს, ბავშვების დედას) და ამავდროულად უყურებდნენ მას, როგორც სექსუალურ, ვნების აღმძვრელ ობიექტს. ქალებისთვის კი თითქოს წარმოუდგენელია, რომ პარტნიორი, რომელიც მათთვის სიყვარულის, უსაფრთხოებისა და საყრდენის ფუნქციას ასრულებს, იყოს ამავდროულად ძლიერი სექსუალური ლტოლვის ობიექტი. ეს ფენომენი ჯერ კიდევ 1912 წელს აღწერა ზიგმუნდ ფროიდმა, ნ

ფსიქოთერაპიული და ფსიქიატრიული პრაქტიკისას ხშირად ვხვდებით პაციენტებს, რომლებსაც ახასიათებთ დღის ფანტაზიები ე.წ. “ daydreaming” -ის ფანტაზმური აქტივობები. რა ფსიქოლოგიური ფენომენები დგას ამ ფსიქიკური პროცესის უკან? ფანტაზია წარმოადგენს ადამიანის ფსიქიკური ცხოვრების ერთ-ერთ მთავარ კომპონენტს, რომელიც საშუალებას აძლევს შინაგან სურვილებს, ემოციებსა და კრეატიულ ენერგიას ინტეგრირდნენ რეალურ სამყაროში. ზიგმუნდ ფროიდი ( Creative Writers and Day-Dreaming , 1908; Hysterical Phan