ლაკანი არ იყო პედაგოგი ამ სიტყვის საუნივერსიტეტო გაგებით. საკუთარი სწავლების სტილით სოკრატეს თუ შეიძლება შევადაროთ, რომელიც არაფერს გვასწავლის, არამედ გვიბიძგებს აზროვნებისკენ. ლაკანი, ისევე როგორც ქართველი ფილოსოფოსი მერაბ მამარდაშვილი, თავისი სემინარების დროს არაფერს განგვიმარტავს, არ გვაძლევს როგორც მილერი ამბობს “მზამზარეულ ავეჯს”, რომელზეც “კომფორტულად მოვთავსდებით [1] ” ჩვენს ანალიტიკურ კაბინეტებში, არამედ ისრებივით ტყორცნის აფორიზმებს [2] , რაზეც შეიძლება გაგვიჩნდეს რე

თანამედროვეობის კლინიკური და სოციალური პარადიგმის ანალიზი ცხადყოფს სუბიექტის სიმბოლური საყრდენების რადიკალურ ეროზიას, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის მის ორიენტაციას საკუთარ ეგზისტენციალურ სივრცეში.  დიდი სხვა (the Big Other, A) [1] , ე.ი. ტრადიციული სიმბოლური კანონი აღარ ფუნქციონირებს, როგორც აკრძალვა, შეზღუდვა და დაცვა. შესაბამისად, ის ვეღარ სთავაზობს სუბიექტს იმ საყრდენებს, რომელთა წინააღმდეგაც აქამდე  ნევროტული კონფლიქტი ყალიბდებოდა. დღევანდელი სუბიექტი თუ შეიძლება ასე ით

“ნევროზი პერვერსიის ნეგატივია” - წერდა ფროიდი (Freud, 1905), ან კიდევ ნევროზს პასიურ პერვერსიას, ხოლო ნამდვილ პერვერსიას - აქტიურ პერვერსიას ეძახდა, რადგან ფიქრობდა, რომ ის რაც ვლინდება, რაც რეალიზდება პერვერსიაში, ნევროზში მხოლოდ არაცნობიერი ფანტაზმის სახითაა. მისი 1919 წლის ნაშრომი “ნაცემი ბავშვი” (un enfant est battu. Contribution à la connaissance de la genèse des perversions sexuelles) ქვესათაუროთ “კონტრიბუცია სექსუალური პერვერსიების გენეზისის გაგებაში", ფროიდი აღწერს პე