შესავალი : სუბიექტის ჩამოყალიბების პროცესი და სიმბოლურ წესრიგში მისი ინტეგრაცია ფსიქოანალიზის ფუნდამენტურ საკითხს წარმოადგენს. რა სტრუქტურულ დანაკლისს გულისხმობს ენაში შესვლა და რა პირობებში ხდება სუბიექტის ჩართვა სოციალურ და კულტურულ ჯაჭვში? ჟაკ ლაკანის სუბიექტის თეორიის გააზრება ამ საკითხების და შესაბამისად, ორი საკვანძო ცნების - ალიენაციისა და სეპარაციის ღრმა ანალიზის გარეშე შეუძლებელია. ნაშრომში „ლაკანიანური სუბიექტი“ (The Lacanian Subject) , ბრუს ფინკი ახდენს ამ ოპერაციე

ტერმინი „პერვერსია“ მომდინარეობს ლათინური სიტყვიდან pervertere, რაც ნიშნავს „გადაბრუნებას, შებრუნებას”. 1798 წელს პინელი [1] იყენებს ტერმინს „მორალური სიგიჟე“ (folie morale) იმის აღსანიშნავად, რასაც ჩვენ დღეს პერვერსიას ვუწოდებთ, ხოლო 1835 წელს პრიტჩარდი [2] იყენებს ტერმინს „მორალური შეურაცხადობა“ (moral insanity). ეს ტერმინი პირველად საფრანგეთში ამჟამინდელი ფსიქოლოგიური მნიშვნელობით 1882 წელს გამოჩნდა შარკოსა და მაგნანის [3] ნაშრომში სახელწოდებით „გენიტალური გრძნობის ინვერს

სტატია განიხილავს ჟაკ ალენ მილერის მოსაზრებას [1] ინტერპრეტაციის სირთულესთან დაკავშირებით ლაკანის ბოლო სწავლებებში რეალურის კონცეპტის პრობლემატიზაციიდან გამომდინარე. ანალიზის მიზანი ფსიქოანალიზი რეალობაა, თავისი მოთხოვნიდან, პროფესიიდან და ადამიანის ტანჯვიდან გამომდინარე, და სანამ ეს არსებობს ამას ეჭქვეშ არავინ აყენებს, რასაც ვერ ვიტყვით ფსიქოანალიტიკური კონცეპტების ეჭქვეშ დაყენების ფაქტზე, რომელსაც ხშირად აქვს ადგილი. ფსიქოანალიზის ნამდვილი არსი ამ ფუნდამენტური კონცეპტების