გიორგი სიხარულიძის ფილმი „პანოპტიკონი“ წარმოადგენს ქართული სოციალური რეალობისუკიდურესად ზუსტ რეპრეზენტაციას, რეალობა რომელიც სავსეა უსამართლობით, უკანონობით, ძალადობითა და სევდით. ეს ფილმი შეგვახედებს თუ როგორ შეიძლება მოზარდი დარჩეს მიტოვებული და დეზორიენტირებული დისფუნქციური ოჯახის მიერ, რომელიც თავადაც მოქმედებს დეფექტურ და პასუხისმგებლობას მოკლებულ სისტემაში. ფილმის მთავარი გმირი, 18 წლის სანდრო, ბებიასთან ერთად ცხოვრობს. დედა საზღვარგარეთ სამუშაოდ არის წასული, ხოლო მამა

1900 წელს გამოქვეყნებულ ნაშრომში „სიზმრების ინტერპრეტაცია“ ზიგმუნდ ფროიდი არაცნობიერის ფუნქციონირების კანონზომიერებებს განსაზღვრავს.  სიზმარი დეტერმინირებულია ენისა და კულტურის სუბიექტთან და გააჩნია სტრუქტურა, ისევე როგორც ფორმაციის მექანიზმები, რომლებიც არა მხოლოდ სიზმრისთვის, არამედ მთლიანად სუბიექტის ფსიქიკური ცხოვრებისა და შემოქმედებითი აქტივობისათვის არის დამახასიათებელი. იქამდე ვიდრე დაფუძნდებოდეს არაცნობიერი როგორც პირველადი განდევნისა და ენის შედეგი, იქამდე ვიდრე გაჩნ

ქართულ სალიტერატურო ისტორიაში ალბათ არც ერთი ავტორი არ ასახავს ისე მკაფიოდ მსხვერპლის არჩევისა და მისი შეწირვის პროცესს, როგორც ვაჟა-ფშაველა. მის ნაშრომებში ვლინდება მსხვერპლის, როგორც საზოგადოების ძალადობის ობიექტის, როლის მნიშვნელობა - ვინ არის, ვისაც თემი სწირავს, რატომ სწირავს და რას მეტყველებს ეს მასზე. საქმე გვაქვს განტევების ვაცის მექანიზმთან - კულტურებისთვის დამახასიათებელ ერთგვარ რიტუალურ პროცესთან, რომლის ფუნქციაც თემის კრიზისული მდგომარეობიდან გამოყვანაა, „კარგის“